De Bierboutique, miljoenen en Hongkong: 24 uur Bonsai

Voor me zit iemand een puzzel te maken van Mammoet. Je weet wel, dat bedrijf dat hele zware spullen tilt. Hij had eerder die nacht een leuke dame ontmoet die hem praktisch smeekte om vanuit de club mee naar huis te gaan. Toch leek het hem een briljant idee om terug naar kantoor te komen. Daar zat ik immers ook nog te werken.

Om je de cliffhanger te besparen: ze is alleen naar huis gegaan. Wij moesten allebei nog tot 05:00 uur volhouden en afspraak is afspraak, al is het een mooie dame.

Waarom? Nou, bij Bonsai doen we een 24-uursmarathon. Vierentwintig uur werken. Van vrijdag 05:00 uur tot zaterdag 05:00 uur. Wie dat verzonnen heeft? Iemand die zich blijkbaar verveelde. Niet genoeg uitdaging, denk ik. Terwijl we toch al omkomen in het werk.

Een koortsdroom

Bonsai voelt regelmatig als een koortsdroom.

Je komt op maandagochtend binnen. De dubbele espresso's staan aan ieders lippen, 'Parada de Tettas' of 'Brazil' staat loeihard aan en iedereen begint meteen te knallen. Leuk voor de buren? Nee. Goed voor de sfeer? 100%.

Vervolgens legt de belangrijkste haven van Europa het vertrouwen in jouw handen om een absurd probleem op te lossen, met miljarden aan economische en maatschappelijke consequenties. Zou er graag meer over vertellen, maar dat moet denk ik een andere keer.

Een paar uur later loop je door Rotterdam en begint iemand je ongevraagd uit te leggen waar je het beste crack kunt kopen. Om vervolgens zelf maar een halve kilo kwark naar binnen te schuiven, onder het mom van jezelf verwennen.

Ergens tussendoor moet er natuurlijk ook nog gewerkt worden. Alleen lukt dat niet, omdat je platgebeld wordt door Jan en alleman. Verhalen over rechtszaken, vetes tussen klanten en interne organisatiepolitiek, waardoor die opdracht van 200K toch nog even niet doorgaat.

De espressomachine blijft ondertussen vrolijk doorreutelen en voor je het weet is het alweer 17:00 uur.

En dan? Dan begint de werkdag pas echt.

Eindelijk kun je even rustig gaan zitten om daadwerkelijk werk te verrichten. Totdat je toch weer uit eten moet met een partner, of naar Feyenoord om een dealtje te maken.

Slecht leven he?

Van de Maasvlakte tot Hongkong

Enfin, de week gaat verder. En hoewel het vrijwel onmogelijk is om een typische week bij Bonsai te beschrijven, doe ik toch een poging.

Van de Maasvlakte tot Dublin, Keulen, Qatar en Hongkong. We spreken, bezoeken en ontmoeten mensen van over de hele wereld. Tussen 07:00 en 23:00 uur is er eigenlijk altijd wel iemand aan het werk of bereikbaar. En in een gemiddelde week zit iedereen structureel veel te vol met werk.

De ene keer digitaliseren we een expediteur in drie maanden. De andere keer zien we schepen door de Maas varen die gepland zijn in onze systemen. Of je rijdt over de snelweg en ziet ineens een paar van je klanten voorbijrijden.

Dat soort momenten blijven bijzonder. Dingen die ooit niet meer waren dan een idee op een whiteboard, rijden of varen nu letterlijk voor je neus.

We zijn inmiddels een wereldwijd opererend bedrijf geworden. En dat vraagt nogal wat.

Überhaupt vraagt een bedrijf runnen veel. Maar zeker als je het wilt doen op het tempo waarop wij het willen doen. En dan ook nog zonder funding.

Het is iedere dag oorlog. Daadwerkelijk.

Iedereen wil dezelfde hap uit de markt nemen als jij. Maar is iedereen ook bereid om daar hetzelfde tegenover te zetten?

Ik denk het niet. En dat is maar goed ook, want anders zou het wel erg moeilijk worden.

Gaspitjes lager zetten

En dat brengt me eigenlijk bij de kern van dit verhaal.

Mensen zien vaak vooral de mooie kant van een bedrijf runnen zoals Bonsai dat nu is. En begrijp me niet verkeerd, die kant is ook echt geweldig.

Elke dag keiharde dingen bouwen voor de grootste organisaties ter wereld. Lol maken met elkaar op kantoor. Voor werk de hele wereld over reizen, continu nieuwe plekken en mensen ontdekken, uit eten met klanten en partners. En ga zo maar door.

Maar de opofferingen aan de andere kant zijn groter dan je je misschien kunt voorstellen.

Ik ga hier geen zielig zeikverhaal ophangen over hoe zwaar het allemaal wel niet is. Daar heeft niemand wat aan. Maar het komt er wel op neer dat je een aantal gaspitjes wat lager moet zetten om die van je zaak harder te kunnen laten branden.

Of het nou gaat om 'vrienden' die je onderweg kwijtraakt, je gezondheid die er soms onder lijdt, of het feit dat je regelmatig oprecht geen flauw idee meer hebt welke dag het is.

Het hoort erbij als je meer wilt. Als je harder wilt gaan dan normaal.

Die 24-uursmarathon is daar eigenlijk een mooi voorbeeld van.

Want dat je als organisatie gezamenlijk besluit om zoiets te doen, is natuurlijk fantastisch. Wat er zich allemaal gedurende die 24 uur heeft afgespeeld, is overigens niet allemaal even geschikt voor publicatie op het internet, haha.

Maar het laat wel iets zien.

Dat we als organisatie meer willen dan anderen. En vooral dat we bereid zijn om er meer voor te doen dan anderen.

Het grappige is dat de markt dat ook zo heeft opgepikt. Volledig onbedoeld. Want die marathon deden we helemaal niet om iets te bewijzen aan de buitenwereld. We deden het vooral voor onszelf. Om lol te maken, grenzen op te zoeken en te kijken hoe ver we konden gaan.

Mensen doen zaken met mensen

En eigenlijk geloof ik dat precies dát het belangrijkste is geweest wat Bonsai de afgelopen twee jaar zo ver heeft gebracht.

Niet dat we per se slimmere mensen hebben. Niet dat we beter kunnen bouwen. Of dat we meer ervaring hebben dan de rest.

Sterker nog, ik merk dat het mensen vaak helemaal niet zoveel boeit.

En terecht.

Mensen doen zaken met mensen.

Met mensen die ergens voor staan. Die ergens volledig voor gaan. Die hun afspraken nakomen, problemen oplossen en niet meteen afhaken als iets ingewikkeld wordt.

En juist daarvoor ben ik ontzettend dankbaar.

Want als ik kijk naar de mensen die bij Bonsai werken, zie ik stuk voor stuk mensen bij wie soms een steekje los lijkt te zitten. Op de best mogelijke manier.

Mensen die altijd weer een grens weten op te zoeken. Die toch nét iets harder willen gaan. Die niet zo snel genoegen nemen met 'kan niet'. En die het gewoon ontzettend mooi vinden om samen iets neer te zetten.

Dat merken onze klanten. En ik denk dat dat ook precies is wat ze in ons waarderen.

Dat moeten we vasthouden.

Maar besef wel dat het veel vraagt. Soms zelfs ontzettend veel.

En toch blijven we die grenzen opzoeken.

Nieuwe grenzen

Binnenkort opent Bonsai zijn eerste kantoor in Duitsland. Daarnaast starten we voor grote klanten in een van de belangrijkste havensteden van Azië: Hongkong.

Letterlijk en figuurlijk nieuwe grenzen.

Het wordt mooi. En we gaan kneiterhard vliegen.

Terug in de Bierboutique

Maar misschien vind ik het volgende nog wel het meest bizarre van allemaal.

Twee uur geleden stond ik met onze mensen in de Bierboutique. Een beetje te lachen en ons te verbazen over hoe ver we inmiddels zijn gekomen.

Precies twee jaar en een paar dagen geleden stond ik op exact dezelfde plek.

Alleen toen met een compleet andere groep mensen, van wie ik de meesten inmiddels nauwelijks meer zie. En met min 84 euro op de zakelijke rekening, vanwege de inschrijving bij de KvK.

Twee jaar.

Van een lege bankrekening en een idee naar een bedrijf dat actief is over de hele wereld. Van mensen die je onderweg kwijtraakt naar mensen met wie je om 04:36 uur op kantoor zit, terwijl je eigenlijk allang in bed had moeten liggen.

En misschien is dat wel de grootste les van de afgelopen twee jaar.

Je bent rijk door de mensen om je heen.

Dat besef ik me op dit soort momenten maar al te goed.

En als ik zie met wie we nu bouwen, hoeveel lol we onderweg hebben en wat er allemaal nog voor ons ligt, denk ik vooral: we zijn nog maar net begonnen.

Zoals Thom het ooit mooi verwoordde:

'Als het niet kan, dan moet het iets zijn van een atoombom bouwen ofzo, anders kan het gozer’ - Thom

Inderdaad. De rest lukt wel.